Υψηλά δυναμικός χάρτης του σώματος στον εγκέφαλο

Υψηλά δυναμικός χάρτης του σώματος στον εγκέφαλο

Η υπόθεση ότι μια πληθώρα κινήσεων βελτιώνει την κινητικότητα υποστηρίχθηκε από τον φυσικό Feldenkrais σε νευροβιολογικές θεωρήσεις όμοιες με αυτές του νευροχειρουργού Wilder Penfield. Στην δεκαετία του 50’ κατά την διάρκεια ενός ανοικτού χειρουργείου εγκεφάλου, ο Penfield παρατήρησε ότι μυικές συσπάσεις λαμβάναν χώρα όταν μικρά ηλεκτρικά ερεθίσματα εφαρμόζονται σε κεντρικά σημεία του εγκεφαλικού φλοιού. Αυτός συμπέρανε ότι οι συγκεκριμένες εγκεφαλικές περιοχές μπορούν να χαρτογραφηθούν. Παρατηρήθηκε ότι υψηλά εννευρωμένες περιοχές του σώματος καταλαμβάνουν μεγάλη περιοχή στον εγκεφαλικό φλοιό.

Ο Feldenkrais υπέθεσε μια παρόμοια απεικόνιση του σώματος στον εγκέφαλο. Σε αντίθεση με τον Penfield όμως , αυτός θεώρησε τον σωματικό χάρτη ως ιδιαίτερα δυναμικό και μέρος ενός νευρικού δικτύου. Ήταν πεπεισμένος ότι το κλειδί της αλλαγής αυτού του δικτύου θα ήταν η συνειδητά αντιλαμβανόμενη κίνηση. Όταν μια δραστηριότητα όπως το κάθισμα ή η επανάκτηση της ισορροπίας εκπαιδεύεται με διάφορους και ποικίλους τρόπους , τότε ένας μεγάλος και διαφορετικός αριθμός συνδυασμένων νευρωνικών δικτύων θα εγκατασταθεί στον εγκεφαλικό φλοιό και η δραστηριότητα θα γίνει περισσότερο «σταθερή» και κινησιολογικά ορθή.

Για παράδειγμα όταν ένα άτομο είναι συνηθισμένο να κρατάει την ισορροπία σε περιορισμένο αριθμό δραστηριοτήτων, όπως το να περπατάει σε ευθεία γραμμή σε ένα επίπεδο πάτωμα, τότε η λειτουργία της ισορροπίας τείνει να διαταραχθεί πολύ πιο εύκολα όταν επιχειρήσει να περπατήσει σε ανώμαλο έδαφος ή να συρθεί με όλη του την δύναμη ή ακόμα και να σταθεί στο ένα του πόδι. Η χρήση μικρότερου αριθμού κινήσεων για να εκτελεστεί μια δραστηριότητα μπορεί να οδηγήσει σε έντονους μυϊκούς σπασμούς , αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα για τραυματισμό. Επιπλέον η εκτέλεση επαναλαμβανόμενων κινήσεων μειώνει την ευκαμψία του ανθρώπινου σώματος. Στην πραγματικότητα, η επανάληψη μίας και όμοιας κίνησης καταγράφεται και αποθηκεύεται στον εγκεφαλικό φλοιό όλο και πιο έντονα όσο αυτή λαμβάνει χώρα.

Μια ερευνητική ομάδα καθοδηγούμενη από τον Καναδό Jeffrey Kleim έφτασε στο ίδιο συμπέρασμα σε ένα πείραμα που έκαναν με ποντίκια , για περισσότερες από τριάντα ημέρες. Πιο συγκεκριμένα τα ποντίκια χωρίστηκαν σε δύο ομάδες . Η πρώτη ομάδα εκπαιδεύτηκε σε μια συγκεκριμένη κίνηση που έκαναν τα ζώα για να σπάσουν την τροφή τους , χρησιμοποιώντας τα μπροστινά τους πόδια , ενώ η δεύτερη ομάδα δεν έλαβε κάποια εκπαίδευση.

Όταν αργότερα μελετήθηκε ο εγκεφαλικός φλοιός στα ποντίκια που είχαν λάβει την εκπαίδευση παρατηρήθηκε ότι τα κέντρα τα οποία ήταν υπεύθυνα για την κίνηση των μπροστινών ποδιών είχαν υπερτραφεί , αλλά τα κέντρα τα οποία ήταν υπεύθυνα για τους ώμους και τους αγκώνες είχαν ξεκάθαρα ατροφήσει σε σύγκριση με τις περιοχές των ποντικιών που δεν είχαν λάβει αυτή την εκπαίδευση. Οι ερευνητές συμπέραναν ότι ενώ η δύναμη των μπροστινών ποδιών είχε αυξηθεί η δυναμική του σώματος τους είχε μειωθεί.

Το ίδιο παρατηρείται και σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν μονότονες και επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Μελέτες στον ερεθισμό των τενόντων του καρπού δείχνουν ότι επαναλαμβανόμενα κινητικά πρότυπα επηρεάζουν τον αισθητικό και κινητικό έλεγχο της άρθρωσης. Αυτό υποστηρίζει την θεωρία του Feldenkrais ότι οι δυσκολίες του μυοσκελετικού συστήματος είναι κυρίως αποτέλεσμα ανεπαρκούς αισθητικοκινητικής οργάνωσης και μπορούν να βελτιωθούν μόνο μέσω καλύτερης φλοιώδους απεικόνισης.

Το γεγονός ότι ο φλοιώδης χάρτης είναι δυναμικός έχει υποστηριχθεί και από τον Michael Mezernich και από τους συνεργάτες του με ένα πολύ απλό πείραμα. Αυτοί εκπαίδευσαν τους συμμετέχοντες σε μια συγκεκριμένη κίνηση των δακτύλων. Μόνο λίγα λεπτά εκπαίδευσης ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα αντίστοιχα κέντρα στο φλοιό του εγκεφάλου. Η δραματική ικανότητα αναδιοργάνωσης του φλοιού επιβεβαιώθηκε από ένα αξιοσημείωτο πείραμα που έγινε από τον νευροφυσιολόγο Tim Porns στην δεκαετία του 90’ . Αυτός διαχώρισε τις νευρικές οδούς που συνδέουν το νωτιαίο μυελό με τον ώμο των ποντικιών με αποτέλεσμα ο ώμος να μην κινείται. Μετά από αυτή την παρέμβαση το πρότυπο δραστηριότητας του εγκεφάλου άλλαξε. Εκείνες οι περιοχές του φλοιού οι οποίες ήταν υπεύθυνες για την αίσθηση και την κίνηση του χεριού αντιδρούσαν τώρα μόλις το πρόσωπο αγγιζόταν. Οι παρατηρήσεις του Porns οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι όταν μια περιοχή του σώματος μείνει αδρανής τότε παρακείμενες περιοχές καλύπτουν τις αδρανείς.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

Ποιός είναι ο ρόλος της προσοχής και της συνειδητής αντίληψης και πως παίζουν σημαντικό ρόλο στην επαναδιαμόρφωση των χαρτών του εγκεφαλικού φλοιού ; Και τα δύο παίζουν σημαντικό ρόλο μέσω της τεχνικής Feldenkrais , όπου ο έλεγχος της κίνησης θα μπορούσε να αυξηθεί από τις συνηθισμένες δομές σε υψηλότερες νεοφλοιώδεις περιοχές. Πρόσφατες μελέτες του Καναδού Francine Malouin που αφορούσαν στην παροχή αίματος του εγκεφάλου δείχνουν ότι ήταν σταδιακά μεγαλύτερη σε περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται με δραστηριότητες αυξημένης πολυπλοκότητας. Μελέτες με επαγγελματίες πιανίστες έδειξαν ότι επιπλέον εκπαίδευση με σύνθετες κινήσεις για αρκετά χρόνια οδηγούν στην εκμάθηση νέων σύνθετων κινήσεων πολύ πιο εύκολα και με λιγότερες απαιτήσεις από τον εγκεφαλικό φλοιό.

joomla wellnessLorem Ipsum has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s...
Heeey, this is poll in the drop-down menu?!